Wat nu met dit blog?

Het project 23 dingen is grotendeels afgerond. Een deel van de ervaringen zal in de toekomst verder worden gebruikt. Wat ik met dit blog ga doen weet ik nog niet. De kans op een vervolg in dit of in een nieuw blog is redelijk groot.

Buiten de gebaande paden

Een nieuwe naam (aflevering 6 slot)

Tarak lag stil onder de doornstuiken. Blaren, schrammen, blauwe plekken hij voelde ze nauwelijks meer. Hij was half verdoofd. Nu pas drong de kou tot hem door. Hij rilde over heel zijn lijf. Het was de kou van de angst en van de spanning. Hier onder deze doornige struiken besefte hij pas wat hem allemaal was overkomen en wat een geluk hij had dat hij nog leefde. Maar wat nu? Het rillen werd wat minder, maar hij besloot toch nog maar even te blijven liggen.
Dan buigen de doornige takken boven zijn hoofd opzij. Hij hoort gegil en gezang. Dichterbij komt het. Grote mannen en vrouwen springen en dansen met speren en messen en schieten geweren leeg in de lucht, waar vier gouden ballen door elkaar tollen. Sommigen mensen dragen fakkels. Dreigend komen ze op hem af.
Maar nu is hij niet bang meer. Hij weet dat het de leden van zijn stam zijn. Met dans en gezang wordt hij door hen verwelkomd. Hij wordt overeind geholpen en naar een gouden troon gedragen. Daar wordt hij neergezet. De gouden ballen zijn verdwenen.
Hem wordt verteld dat hij nu een man is. Zijn nieuwe naam is Tararak. Dat betekend Tarak die rare gevaren overleeft.

Harry Nederland Leest

Good thing

# Ding 23

Het maken van een blog en vooral het publiceren er op vind ik wel leuk. Tekst, plaatjes, filmpjes. Binnen en buiten de bieb zijn er een aantal mensen die mijn blog ook werkelijk lezen.

Het bewerken van plaatjes was leuk om te doen en als ik er aan denk is het misschien grappig om af en toe te gebruiken wanneer iemand jarig is.

Flickr kan vast leuk zijn wanneer je foto's wilt delen. Ik deel ze nog via mail, schijfjes en andere manieren.

RSS is wel mooi maar kan ook te veel zijn en ik kijk er nog niet automatisch naar, waardoor ik me afvraag of het bij mij in een behoefte voorziet.

Facebook en Hyves zijn niet echt aan mij besteed. Alleen doordat er verre (andere werelddelen) familie op zit vind ik facebook wel grappig, maar in de praktijk kijk ik er zelden op.

Social bookmarking en Del.icio.us, ach. Taggen en indelen zijn vaak heel persoonlijk. Ik geef iets mogelijk een heel andere tag dan iemand anders en het is maar de vraag of je dan bij de juiste informatie komt. Verder vond ik Del.icio.us ook heel onoverzichtelijk.

Er zijn maar enkele dingen die ik in de praktijk zal gebruiken. MSN'en doe ik af en toe met en zonder beeld en/of geluid. De wiki gaan we in de bieb gebruiken. Verder vind ik LibraryThing en Dizzie wel aardig om te gebruiken. En last.fm om nieuwe bands te ontdekken. Ook YouTube is soms aardig om ontdekkingen te doen.

Zoals ik eerder heb gemeld zijn er een paar dingen die me bruikbaar lijken voor klant en/of bibliotheek. Het lijkt me mooi wanneer klanten zelf kunnen bijhouden wel boek ze gelezen hebben, of dat het automatisch voor ze wordt geregistreerd. Het is hierbij wel prettig dat de klant alleen zelf bij die gegevens kan en de bibliotheek de gegevens alleen met toestemming mag gebruiken bij bijvoorbeeld leesadvies.

Bij de Wiki gaan we ondervinden of het gebruik in de praktijk handig is.

Of je bijvoorbeeld via Hyves nieuwe klanten bereikt weet ik niet. En LibraryThing leden zijn mogelijk al bij bibliotheken betrokken. Het zijn wel opties waar je goed over na zou kunnen denken. Hoe kun je dergelijke sites in het voordeel van de bibliotheek als kennis-bolwerk gebruiken?

23 dingen vond ik leuk om te doen. Leuk om kennis met de verschillende onderdelen te maken. Wat we als bibliotheek en als privé persoon met deze dingen gaan doen zal de toekomst uitwijzen.

Een nieuwe naam (aflevering 5)

Hij draaide zich weer. Wilde het donkere gat bestuderen. Op dat moment hoorde hij grommende geluiden en zag hij wat bewegen in het gat. Plotseling kwamen er leeuwen naar buiten gerend, zo klein als mieren, formaat muis voor hem nu. Ze waren ergens voor op de vlucht, zagen het water en zagen maar één uitweg, hem. Mijn uitgestrekte klauwen werd hij besproken, zijn huid zal al gauw vol bloederige krassen. Hij sloeg wild om zich heen. Sommigen vielen in het water. Enkelen tuimelden door de kier naar buiten, de diepte in.
Al gauw werd duidelijk waar de leeuwen voor op de vlucht waren. Nu kwam er een olifant luid toeterend te voorschijn, de oren weid uitgespreid, slurf in de lucht. De olifant deinsde op het laatste ogenblik terug voor het water. Toen begon alles weer te draaien, olifant, leeuwen, water en hij vielen over elkaar. Waar ze zich in bevonden, het moest wel een vogel zijn, werd duidelijk niet goed. Door de bewegingen in haar keel werd ze misselijk en kwamen er nog meer voedselresten naar boven. De zure lucht deed ook hem geen goed. Een halve vissenstaart vloog rakelings langs zijn oor. Verder tuimelden ze naar beneden terwijl steeds meer voedsel de bek verliet. Met een harde plof landden ze op de grond. Hij zat tussen de etensresten, de leeuwen en de olifant vluchtten verschillende kanten uit. Voor hem zat een enorme pelikaan te hijgen. Hij liet zich op zijn zij rollen, tussen de struiken. De pelikaan leek zich weer een beetje bijeen te hebben geraapt. Nam een aanloopje en vloog weer weg. ...

# Ding 22

'Als je een probleem hebt en er is een oplossing voor dan hoef je je geen zorgen te maken. Is er géén oplossing voor het probleem dan heeft het ook geen zin je zorgen te maken.' Zo ongeveer zei de Dalai Lama het.

We zullen zien hoe we als bibliothecaris 2.0 functioneren. Er zijn vele mogelijkheden en onmogelijkheden. Veel van onze oudere klanten hebben moeite om de catalogus te gebruiken. Mogelijk en waarschijnlijk zullen nieuwe generaties steeds makkelijker een digitaal leven leiden.

In 'Soylent Green' een sciencefictionfilm uit 1973 is de wereld een stuk droger en warmer dan nu. Een stukje zeep is een uitzonderlijke luxe. Oude mensen kunnen zelf aangeven dat hun tijd is gekomen. Gelegen op een soort bed worden beelden getoond van bossen en groene landschappen met herten en kabbelende beekjes, terwijl het leven de persoon langzaam verlaat.

Als het digitale bestaan zou leiden naar extra opwarming van de aarde en we de weelde van die aarde alleen nog maar digitaal kunnen bekijken, dan hoeft het van mij niet zo nodig. Ik geniet er meer van de wind werkelijk in mijn gezicht te voelen blazen.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik me geen zorgen probeer te maken over de web 2.0 ontwikkelingen, maar dat ik wel vind dat we alert en kritisch moeten blijven. Bibliothecaris 2.0 o.k. maar niet kost wat het kost.

Een nieuwe naam (aflevering 4)

Nu volgde een grote zwaai naar achter en daar vlogen ze door de lucht een grote dobber achter hen aan, een plons en ze verwenen onder het wateroppervlak. Met zijn vingers hield hij zijn neus snel dicht. Hij had nog net een grote hap lucht genomen en hield ook zijn mond nu stevig dicht. Nog even en hij zou verdrinken of worden doorgeslikt door een vis. Beide mogelijkheden spraken hem niet erg aan dus probeerde hij zichzelf verder los te krijgen. Zijn jas begon een beetje te scheuren. Langzaam zwom er een grote karper naar hem toe. De karper draaide om hen heen en bekeek dit lekkere hapje van alle kanten. Ze leek te twijfelen of het geen val was. Zijn jas scheurde nog een stukje verder, zijn trui kwam wat ruimer te zitten. Daar kwam de vis weer dichterbij en sperde haar bek wijd open. Ze hapte, maar op dat moment was Tarak los. Net voordat hij samen met de worm werd ingeslikt kon hij wegduiken en naar boven zwemmen. Terwijl hij naar de oppervlakte van het water zwom zag hij de vis aan de lijn langskomen. Ze spartelde en probeerde los te komen. Ze werd uit het water getrokken. Een bal, eerst goud, toen blauw en wit van kleur zweefde er even naast.
Hij was bijna boven. Op dat moment werd hij door elkaar geschut, opgepakt samen met een plas water en werd het weer donker. Er was ook lucht. Het water stond hier laag. Waar was hij nu. Hij kon hier niet goed staan. De bodem was heel instabiel, het leek wel een zeil of een trampoline. Hij haalde diep adem. Hij voelde hoe hij op en neer ging. Was hij in de lucht? Van achter hem viel een straal licht naar binnen. Voor zich zag hij een donker gat. Zo goed en zo kwaad als het ging draaide hij zich om. Door een ruime kier kon hij naar buiten kijken. Hij was in de lucht. Ver beneden hem zag hij een bos. Wie nam hem mee? ...

Klokhuis bibliotheek

# Ding 21

Ik heb bij de Ann Arbor District Library commentaar op een soort tag (Cart catalog image)gezet. Ik heb ook gezien dat wanneer je terug gaat naar de gegevens van het boek en dan weer Card catalog image aankiest je de volgende kaart kunt zien. Weer terug en weer aankiezen dan heb je de volgende etc.

Ik vind het toevoegen van commentaar op deze wijze wel heel makkelijk gaan. Bij de catalogus van de Zeeuwse Bibliotheken moet je eerst inloggen om een stukje over een boek te schrijven. Dit vormt wel een drempel, waardoor waarschijnlijk veel mensen niets schrijven. Niet inloggen kan wel betekenen dat er ongewenst commentaar wordt toegevoegd.

Ik vraag me bij dit alles wel steeds af wie het wanneer gebruikt. Hoe je een boek ervaart kan ook heel persoonlijk zijn. Het belangrijkste vindt ik nog altijd een korte inhoud van het boek, zodat je zelf kunt kijken of het onderwerp je aanspreekt.

Een nieuwe naam (aflevering 3)

Hij hield de kronkelende worm nog vast op het moment dat hij voelde dat ze werden opgetild. Hij keer omlaag. Het was te hoog om los te laten. Hij zou te pletter vallen. Ook zag hij een enorme laars en een iets dat leek op een broek. Glas, daarin wormen. Ze gingen omhoog, langs en toen omlaag. Ze belandden tussen de andere wormen in een grote glazen pot. Hij liet zijn vervoersworm los en belandde op de glazen bodem. De wormen kronkelden door elkaar en hij moest oppassen niet door hen te worden verpletterd.
Door het glas zag hij de wereld, maar dan misschien wel honderd keer groter dan hij hem kende. Enorme struiken, gigantische bomen en een reus die hem meenam in deze enorme jampot. De pot werd neergezet. De wanden waren te steil en te hoog om langs naar boven te klimmen. Op het moment dat een van de wormen door de reus werd gepakt zag hij een kans om te ontsnappen. Hij greep het achterste puntje van de worm en klauterde zo goed als het ging naar boven. Op het moment dat ze helemaal uit de pot waren was hij al halverwege het lijf van de worm. Hij wilde zich laten vallen zodra ze naast de pot waren. Het moest kunnen, ze waren nu niet te hoog. Nu was het moment. Hij liet los en bleef aan zijn jas en trui hangen. Met een hand voelde hij naar zijn rug. Daar zat een stang door zijn jas en dwars door de worm. Een reuzen haak. De worm was aas voor een reus die ging vissen. De angst sloeg hem om het hart. Hoe kwam hij weg. Hij probeerde zich uit zijn jas en trui te wringen, maar het ging niet. Het zweet en de grond zorgden ervoor dat de kledingstukken aan zijn rug geplakt zaten. Hij voelde hoe ze verder omhoog gingen. De worm hing dubbel en probeerde zich los te worstelen wat zijn verblijf tegen het lijf nog minder aangenaam maakte. Als hij goed keek zag hij boven zich de lijn die doorliep naar het uiteinde van een hengel. Ze werden aan de lijn heen en weer gezwaaid. ...

# Ding 20

Last.fm. Ik werk nog steeds het liefst met cd's. Ik ben niet zo'n downloader. Maar zelfs zonder account heb ik wel gezien dat via last.fm veel interessante bands te vinden zijn. Van het een naar het ander ben ik al gauw heel wat tijd zoet.
Hoewel ik voornamelijk in kleine kring muziek deel vind ik het gegeven van delen van muziek via internet wel mooi.

Felix Miller legt het allemaal uit.

Een nieuwe naam (aflevering 2)

Na een tijdje kon hij niet meer springen. De hitte slurpte zijn energie op. De blaren stonden op zijn handen en op zijn voeten. Nergens zag hij een uitweg. Hij stond op het punt zich aan de hitte over te geven. Zich levend te laten verbranden. Het zou even duren, maar met wat geluk was hij straks bewusteloos van de hitte en zou hij niet merken dat hij stierf. Aan de horizon verscheen een gouden bal die langzaam naar grijs bruin veranderde.
Toen zakte hij door zijn knieën. De grond onder hem barste scheurde open en hij zakte voorover, viel met zijn gezicht oplaag, zijn handen voor hem uit. Hij gleed dieper en dieper. Het werd vochtiger, maar de hitte werd minder. Nu en dan voelde hij druppels. Hij opende zijn mond in de hoop wat water binnen te krijgen. Verder en verder gleed hij tot hij op zijn buik op iets zachts en glibberigs landde. Zo bleef hij een tijd lang liggen.
Er bewoog iets onder hem. Om hem heen was het donker. Hij voelde hoe hij werd meegevoerd, steeds verder een tunnel in. Hij bevond zich op iets dat leek op een enorme worm. Waar was hij, wat kon hij doen. Eerst bleef hij liggen en liet zich meevoeren, maar al gauw moest hij zijn best doen om niet de rug af te vallen. De gang werd steeds smaller en omsloot het dier steeds meer. De worm leek nu haar eigen gang te graven, schuin naar boven. Hij voelde de aarde langs zijn rug. Zijn capuchon gleed af, grond kwam tussen zijn kleren. De grond werd nog vochtiger en hij gleed een stuk naar achter. Zijn keel was nog droog van de hitte op het strand. Toen voelde hij hoe de grond om hen heen trilde. Ze gingen hoger en hoger. Daar was het licht. Hij was blij licht te zien, maar bang dat het weer zo heet zou zijn als eerst. Ze kwamen boven de grond en om hem heen zag hij enorme grassprieten, vier, vijf, zes keer zo groot als hijzelf. Tussen het gras lag een gouden bal die toen hij keek van goud naar blauw veranderde, eerst een helder licht blauw, daarna donkerder. ...

# Ding 19

Via Dizzie heb ik nu wat boektitels gesorteerd. Het lijkt een beetje op LibrarryThing. Ik kan me voorstellen dat sommige klanten het ook handig vinden om bij te houden welke boeken ze gelezen hebben. Misschien dat bibliotheken zelf iets dergelijks kunnen ontwikkelen waarbij of de klant of de bibliotheek (automatisch?) bijhoudt wat hij of zij gelezen heeft. Iets dergelijks moet dan wel met toestemming van de klant. Het zou mooi zijn wanneer klanten dan zowel thuis als in de bibliotheek hun 'Dizzie' kunnen bekijken.
Hyves en andere vergelijkbare sites spreken mij persoonlijk niet zo heel erg aan. Hoewel ik via Facebook wel een paar contacten heb, maar ook daar kom ik weinig aan toe. Het zijn wel mogelijkheden als bibliotheek om klanten te bereiken.
Toch denk ik dat een maandelijkse advertentie in De Faam met een aantal nieuw aangeschafte titels en een korte beschijving ook erg goed kan werken.

Een nieuwe naam (aflevering 1)

Hij zat onder in de kuil. De aarde had zich plotseling geopend en hij stortte naar beneden. Zijn enkel deed zeer, maar gelukkig was de kuil niet al te diep. Boven zijn hoofd werd het donker. Vier gouden ballen verschenen boven zijn hoofd en verspreidden een gouden gloed. Het was zover. Zijn tijd was aangebroken. Hij wist al lang dat de dag zou komen, maar hij wist niet wanneer. Omdat het zo lang had geduurd waren er dagen geweest dat hij er niet aan dacht.
Zijn naam was Tarak. Straks zou hij anders heten, als hij de proeven doorstond.
Eén van de ballen kwam dichterbij en kreeg nu een rood en blauwe glans. Een lichtbundel met dezelfde kleur daalde op hem neer en hij voelde hoe hij langzaam werd opgetild en begon te draaien. Harder en harder draaide hij, hoger en hoger werd hij opgetild. Hij raakte zijn besef van tijd kwijt en toen raakte hij ook nog buiten westen.
Toen hij zijn ogen weer open deed bevond hij zich op een kiezelstrand. De zon stond hoog aan de hemel. Er waren geen mensen te zien. Het was heet, heel erg heet. Hij voelde de hitte door zijn broek en zijn schoenen. Hij voelde met zijn hand naast zich maar trok onmiddellijk terug. Het leek wel of hij een hete oven aanraakte. Hij merkte dat hij verschrikkelijk zweette en al langzaam begon te verbranden. Hij moest hier weg. Achter hem waren hoge rotsen. Hij zag geen weg omhoog. Dan maar het water in om koel te blijven. Hij stond op en huppelde meer dan dat hij liep richting het water. De grond leek in brand te staan. Daar was het water. Hij wilde erin, maar deinsde plotseling terug. Er kwam geen koelte van het water. Integendeel, het water leek te borrelen. Het leek wel te koken. Hij hield zijn hand vlak bij de vloedlijn en toen het water kwam wist hij het zeker. Deze zee kookte. Wat nu? Hij hupte verder over het strand met de zon in zijn rug. Die kant op moest het eerst de schaduw komen. De zon stond nu nog wel zo hoog dat het donker nog lang op zich zou laten wachten. Hij trok de capuchon van zijn jas ver over zijn hoofd om zijn nek en voorhoofd te beschermen tegen de gloeiende zonnestralen. Zo ging hij verder. ...

# Ding 17

Wel een aardige toepassing van web 2.0 lijkt mij http://www.dabbleboard.com/main. Je kunt foto's uploaden waarbij je dan weer teksten kunt schrijven of aanwijzingen kunt geven door bijvoorbeeld het plaatsen van een pijl. Het is een beetje een digitaal schoolbord op internet. Kan handig zijn wanneer je iemand iets wilt uitleggen of voor routes en dergelijken.
Ook wel aardig vind ik http://www.liveplasma.com/. Hier kun je films en muziek vinden via een soort aquabrowser. Voer een naam in en er verschijnt een ballon met de naam (mits gevonden) met daar omheen meer en minder verwante namen. Zo kun je van de ene band bij een heel andere terecht komen. Via bijvoorbeeld YouTube kun je dan kijken/luisteren of de muziek je aanspreekt. Jammer bij liveplasma is wel dat Nederlandse en Belgische bands niet of nauwelijks te vinden zijn.
Andere toepassingen met chat en forums kunnen ook interessant zijn, maar velen verzanden al snel in een hoop onzinnige onzin en het oorspronkelijke doel van een dergelijk forum is vaak snel uit het oog verloren. Ook komt het voor dat er al kliekjes van 'vrienden' gevormd zijn, waar je als nieuwkomer niet veel te zoeken hebt.

Podcast Van Gogh

Ook het Van Gogh museum houdt zich met podcasten bezig:

http://www3.vangoghmuseum.nl/vgm/index.jsp?page=155092&lang=nl

Als organisatie kan het bruikbaar zijn om klanten te bereiken en contact met klanten te onderhouden.

# dingen 15 en 16

Podcast en Vodcast en Youtube allemaal bekeken. Met sommigen al langer bekend:Radio is via internet op verschillende manieren te beluisteren. Ook via mediaplayer deed ik dat wel eens en het geschiedeniskanaal van de VPRO heeft ook veel Podden en Vodden. Net als met veel dingen is het de kunst het interessante van de onzin te scheiden.

Rijdt u ook hier mee ?

We rijden een eindje langs de zee.

Perpetula van Mobilee

*U kunt zelf een naam invullen

# Ding 14

De hiernaast afgebeelde foto vond ik toen ik naar afbeeldingen van ding 14 zocht via google. Ik heb het overgenomen van een collega in het land die publiceerd op Tenaanval-weblog: http://tenaanval.wordpress.com/tag/23-dingen/

Met chatten was ik overigens al bekend, via msn, met en zonder webcam, met en zonder microfoon. Voor 23 dingen heb ik nu ook via gmail.com gechat met nu één en later mogelijk meer collega's.

Een vrolijk dagje uit:

Vliegen als een vogel (aflevering 12 slot)

Ze verzamelen alle spullen; vleugels, tuig, overall en helm. Te voet gaan ze op pad naar het veld met de heuvel. Het is een flinke vermoeiende wandeling. Wanneer ze aankomen moeten ze eerst even onder aan de heuvel uitrusten. Oma geeft Joep wat te drinken en als dat op is trekt hij de overal aan en zet de helm op. Samen met oma brengt hij de vleugels en het tuig naar de top van de heuvel, daar binden ze de vlieginstallatie samen op Joep’s rug.
Hij is er klaar voor. Oma en Joep vinden het erg spannend. Gelukkig heeft Joep niet zoveel friet hoeven eten als opa vroeger deed voor het verzamelen van frietzakjes.
Daar staat hij klaar, boven aan de heuvel en test met een papiertje waar de wind vandaan komt.
Het stelt zich zo op dat de lichte bries naar hem toe komt.’Klaar!’ roept oma.’Klaar!’roept Joep. En daar gaat hij, steeds sneller de heuvel af. Zijn armen bewegen op en neer, op en neer. Zij hielen raken de grond niet meer, alleen met zijn tenen zet hij nog af. En dan raken ook zijn tenen de grond niet meer. ‘Ga door, ga door’, hoort hij nog zacht achter zich roepen. Joep kan het bijna niet geloven; hij vliegt, hij vliegt echt. Heel even vergeet hij zijn armen te bewegen waardoor hij een stukje naar beneden buitelt. Net op tijd gaan zijn armen weer op en neer en verder vliegt hij. Wanneer hij afwisselend meer met zijn ene of zijn andere arm beweegt gaat hij meer naar links of rechts. Hij dartelt en duikelt, hoog, laag, links en rechts. Hij kijkt om zich heen en ziet een paar musjes die met hem meevliegen. Hij straalt en denkt:’Nu ben ik ook een musje.’ Hij vliegt en fladdert totdat zijn armen niet meer kunnen en hij langzaam dichter naar de grond komt. Met een plof landt hij naast oma, die met een brede glimlach in het gras zit. Joep blijft naast haar liggen ook met een brede glimlach.
Voortaan is hij net een vogel. Zijn opa zou trots op hem zijn.

# ding 12 en # ding 13

#Ding 12

Op de 23 dingen Wiki heb ik een pagina toegevoegd met links naar wielersites. Met een wiki kan wel vanalles. Het is denk ik ook voor de bibliotheek een bruikbare vorm om informatie digitaal te rubriceren.

# Ding 13

Document delen. Ik heb meegedeeld in het document van een collega. Ik vond de structuur niet echt duidelijk. Je kunt daar waarschijnlijk zelf wel iets aan doen, maar nu was mij niet duidelijk wie wat had geschreven. Door middel van verschillende kleuren zag je wel dat het om verschillende schrijvers ging.

Alleen wanneer je een duidelijke opbouw maakt in het document en afspreekt hoe je commentaar geeft heeft een dergelijk document, volgens mij, zin. Anders wordt het al snel rommelig, onoverzichtelijk en daardaar onbruikbaar.

Vliegen als een vogel (aflevering 11)

Net wanneer ze van plan is de vleugels en het tuig weer op zolder op te bergen belt Joep haar op. Oma is blij verrast en Joep zegt dat hij haar nog meer zal verrassen. Hij vraagt of zijn moeder hem wil brengen en dat doet ze. Ze vraagt zich af wat Joep in zijn tas heeft, maar Joep houdt hem stevig vast. ‘Dat is voor oma,’zegt hij. Eerst is hij bang dat zijn moeder nog een kopje koffie blijft drinken. Ze heeft het gelukkig te druk dus gaat ze snel weer weg. Oma en Joep zuchten allebei van opluchting.
‘Nou,’zegt oma,’Kom maar op met je verrassing.’’Haalt u dan even de vleugels en het tuigje tevoorschijn?’ vraagt Joep.
Als de vleugels en het tuig in de kamer op de grond liggen doet Joep voorzichtig zijn tas open.
Uit de tas haalt hij vier plastic frietbakjes die twee aan twee aan elkaar zijn gemaakt met stevige tape. Aan de onderkant loopt er een leren riempje langs met aan beide uiteinde een soort knoopsgat. Joep legt uit dat het riempje juist aan de bovenkant moet, zodat de bakjes ondersteboven komen te zitten. Hij vraagt of oma aan de uiteinden van de vleugels knopen kan maken, bij beide vleugels iets verder dan de lengte van een bakje van elkaar. Zo kunnen de bakjes op hun kop aan de buitenkant van de vleugels worden vastgemaakt.
Terwijl oma aan de slag gaat haalt Joep opa’s schrift tevoorschijn en vertelt oma van zijn ontdekking toen hij naar de musjes keek. Hij laat oma zien wat hij in het schriftje heeft getekend en laat haar de berekeningen zien. Oma begrijpt niet zoveel van die sommen maar ze begrijpt wel dat de bakjes er voor moeten zorgen dat Joep beter van de grond komt als hij de vleugels beweegt en dat ze eenmaal in de lucht zorgen voor meer vliegkracht.
Als oma klaar is maken ze de bakjes vast. Dan is het tijd om de nieuwe vleugels te gaan testen.
...

Rijdt u ook in België mee ?

We rijden door de Ardennen.

Rijdt u nogmaals mee ?

We gaan opnieuw een eindje over de boulevard.

Vliegen als een vogel (aflevering 10)

’s Avonds in bed bestudeert hij het nogmaals, maar ook nu zijn de berekeningen nog een groot raadsel voor hem.
Ook op zondag gaat hij naar oma, maar nu samen met zijn vader en moeder en is het het gebruikelijke saaie gedoe als voorheen. Oma geeft hem wel een tijdschrift om te lezen in de tuin. Zoals ze al begrepen heeft heeft Joep het schrift van opa stiekem meegenomen en nu kan hij er ongezien in studeren.
Als ze later die middag weer huiswaarts gaan begint er iets van de bedenksels van opa duidelijk te worden voor Joep.
Langzaam wordt het steeds helderder voor hem. En de sommen en stukken tekst geven steeds beter aan hoe de vleugels er volgens opa uit moesten zien om het gewicht van een mens te dragen. Als hij de volgende woensdag weer bij oma is legt hij haar uit wat de bedoeling van het boekje is. Ze zijn het eens dat het wel bijna moet kloppen, wat ging er dan toch mis?
Oma haalt uit een kast een overall voor Joep. De overall is op de knieën en ellebogen verstevigd met kunstleer en de binnenkant is gewatteerd. In de fietsenzaak op de hoek vinden ze een goede fietshelm die ze kopen als bescherming voor zijn hoofd.
Twee dagen later wanneer hij na school op weg is naar huis komt hij langs een bankje. Rond het bankje huppen een paar musjes. Als Joep op het bankje gaat zitten fladderen ze even weg. Hij pakt zijn broodtrommel uit zijn tas en schut de achtergebleven kruimels op de grond. Al gauw komen de mussen weer terug. Verderop zijn er ook een paar uit een frietbakje aan het pikken. Joep blijft een hele tijd kijken hoe ze hippen, fladderen en pikken. Dan merkt het dat het harder gaat waaien en hij het kouder begint te krijgen. Een plotselinge extra harde windvlaag tilt het frietbakje op en voert het een mee tot het een paar meter verder op z’n kop weer land. ‘De wind zat er precies goed onder,’ bedenkt Joep.
Joep gaat door naar huis, maar hij blijft aan het frietbakje denken.
Als oma op zaterdag belt of Joep komt zegt hij dat hij niet kan. En ook in de weken daarna heeft Joep steeds geen tijd voor oma. Oma geeft het maar op en denk dat Joep niet meer wil proberen om te vliegen en dat alles weer zo is als eerst. ...

Rembo en Rembo - Winnentoe en Oude Schaterhand

Rooksignalen

# Ding 11

Ik ben begonnen met commentaar geven op een document dat gedeeld kan worden. Het was me hierbij niet geheel duidelijk wie wat had geschreven, maar ik heb er nog maar kort aan gewerkt. Ik probeer deze week ding 11 verder te bestuderen, want ik denk dat dit onderdeel handig kan zijn in de bibliotheek.
Verder heb ik al een paar weken dat ik bij het aanmaken van een nieuw bericht geen filmpjes meer direct kan downloaden. Zijn al meer mensen hier tegenaan gelopen ? Het lijkt er steeds op dat het aan blogger.com ligt. Filmpjes van bijvoorbeeld YouTube lukken wel.
En nu nadat ik het nogmaals heb geprobeerd lukt het natuurlijk wel. Probleem opgelost!

Vliegen als een vogel (aflevering 9)

Als Joep is bijgekomen zoeken ze de stukken van de vleugels en het tuigje bij elkaar. Ze denken dat het wel te repareren is. Maar toch weten ze allebei dat dat niet voldoende zal zijn.
‘Niks aan te doen,’zegt oma.’Het was een leuk experiment, laten we de boel nu thuis maar weer opbergen. Opa had gelijk dat hij het niet meer gebruikte, er komen maar ongelukken van.’ Joep hoort de teleurstelling in haar stem.
‘Nee oma,’roept Joep,’We kunnen nu niet stoppen, we moeten doorgaan. We gaan samen de vleugels maken en daarna nog beter maken. Het is nog niet afgelopen.’Maar oma is bang dat Joep iets zal breken. Hij blijft tegen oma aanpraten en smeken dat ze door moeten gaat. Tenslotte geeft oma toe, maar dan moeten ze wel ook voor veilige kleding en een helm zorgen. Dat vindt Joep allang best. Samen gaan ze met de spullen naar oma’s huis. Ze drinken wat en daarna zijn ze de hele middag bezig om de vleugels weer gemaakt te krijgen. Ze zijn nog niet klaar wanneer de telefoon gaat. Het is Joep’s moeder.’Voor vandaag is het genoeg,’zegt oma,’Je moeder komt je zo ophalen, dan kunnen jullie samen naar huis fietsen. Als je tijd en zin hebt kom je maar gauw weer.’ Nou dat is Joep zeker van plan.
De eerstvolgende dagen heeft Joep geen tijd, hij moet steeds naar school. Zijn gedachten dwalen regelmatig af en de meester moet hem die dagen verschillende keren bij de les roepen. Joep piekert zich ook thuis suf; hoe kan hij de vleugels nu toch verbeteren.
Op zaterdag gaat hij weer naar oma, nu brengt zijn moeder hem. Ze is weer verbaasd dat hij graag naar oma toe wil, maar ze vraagt niets. Ze moet boodschappen doen en kan daarom niet blijven. Dat vinden oma en Joep natuurlijk helemaal niet erg.
Zodra moeder weg is haalt oma een boekje tevoorschijn dat ze nog op zolder heeft gevonden. Het is een oud schrift van opa. Als ze er in kijken blijkt het vol te staan met berekeningen over het maken van vleugels, over de zwaartekracht en het gewicht van een mens. Zowel voor Joep als voor oma is het nog abracadabra. Ze leggen het boekje dan ook weg en na de koffie, limonade en een koekje gaan ze eerst weer met de vleugels aan de slag. Deze dag lukt het ze wel om ze weer helemaal te maken. Joep blijft ondertussen nadenken over mogelijke verbeteringen.
’s Avonds blijft hij bij oma eten, daarna komt zijn vader hem met de auto ophalen, zijn fiets kan achterin. Oma heeft hem stiekem nog het boekje meegegeven en hem toegefluisterd:’Misschien ontdek je het geheim.’ ...

Rijdt u nogmaals mee ?

U kunt meerijden via het bericht met dezelfde titel gepubliceerd op 21 juli 2008.

Tour de France

Finish vijfde etappe.

Vliegen als een vogel (aflevering 8)

Oma geeft Joep het tuigje en helpt hem het goed om te doen. Joep ziet dat oma de twee riempjes van het tuigje heeft gerepareerd. Dan bevestigen ze samen de vleugels. Joep ziet ook dat ze niet meer onder het stof zitten, het papier van de frietzakjes is wel oud, maar het ziet er nog picobello uit. Dan legt oma uit wat Joep moet doen:’Je gaat de heuvel op en zoekt uit waar de wind vandaan komt. Die is vandaag precies goed, niet te zacht, maar ook niet te hard. Je beweegt je armen op en neer, de metalen vering tussen het tuigje en de vleugels zal zorgen voor een versnelling van je bewegingen. Je rent de helling af, tegen de wind in met je armen steeds op en neer, op en neer.’
Joep gaat de helling op, de vleugels stevig op zijn rug gebonden. Terwijl hij omhoog loopt probeert hij de ze al op en neer te bewegen. Dat gaat goed.
Boven aangekomen voelt hij waar de wind vandaan komt. Hij voelt de stevige bries. Hij kijkt de helling af, er staan geen bomen in de weg. Joep is een beetje zenuwachtig van de spanning.’Zou het lukken,’denk hij,’vlieg ik straks werkelijk?’ Oma staat gespannen te kijken. Dan geeft Joep een grote schreeuw en begint onmiddellijk te rennen, de vleugels op en neer, op en neer. Hij rent sneller en sneller en ook zijn armen gaan sneller en sneller en de vleugels geholpen door de metalen veren bewegen nog sneller dan Joep’s armen.’Kom op, kom op’, denkt Joep. ‘Kom op, kom op,’roept oma wanneer ze Joep voorbij ziet snellen. En dan, dan….Hij voelt de grond nauwelijks meer. Hij kan alleen met zijn tenen nog afzetten en daarna helemaal niet meer. Hij beweegt zijn armen op en neer, los van de aarde … Baf, krak, auw, Joep valt met een harde smak op de grond hij maakt een koprol waarbij een van de vleugels breekt. Een ogenblik later ligt hij plat op zijn rug op de grond.
Oma komt er aan zo snel als haar benen haar kunnen dragen, ze is geschrokken en ook vol bewondering.’Gaat het?’vraagt ze.’Ik geloof het wel,’ kreunt Joep. Oma helpt Joep om te gaan zitten en gaat dan naast hem zitten. Gelukkig is Joep nauwelijks gewond, alleen een schram op zijn arm door de afgebroken vleugel. De schade aan hun vliegapparaat is groter.
Oma kijkt naar Joep en Joep kijkt terug. Langzaam komt er een grote glimlach op zijn gezicht.’Zag u dat,’zegt Joep, ik geloof dat ik echt een stukje heb gevlogen.’ Ook oma lacht nu en knikt.’Het was niet ver, maar je was werkelijk los van de grond.’ ...

Mus

# Ding 10

Heerlijk, nou eerlijk gezegd vond ik dat niet helemaal. Del-icio-us komt op mij niet heel duidelijk over. Het kost me nogal wat moeite om de structuur te begrijpen en ik heb het idee dat ik er niet veel mee zal doen. Wellicht dat ik het later nog eens beter bestudeer, maar vooralsnog is het aan mij niet besteed.

Vliegen als een vogel (aflevering 7)

Oma gaat verder:’Zodra je opa maar een klein beetje vrije tijd had werkte hij aan de vleugels en na een paar maanden was hij zover dat hij ze voor het eerst ging proberen. Hij gebruikte daarvoor een mechanische pop die hij op kon winden, waardoor de armen snel op en neer bewogen. En zowaar, het werd wel een korte vlucht en ook niet erg hoog, maar de pop vloog, een meter of zes. Jouw opa had natuurlijk gelijk in de gaten wat er nog moest worden verbeterd om ook zelf te kunnen vliegen. Hij ging weer aan de slag en een maand of vijf later was het eindelijk zover. Ik kon er helaas niet bij zijn, want ik was al zeven en een halve maand in verwachting van je moeder en moest van de dokter voldoende rust houden. Toen hij terug kwam was opa alles behalve blij. Zijn gezicht stond op onweer en hij schreeuwde en stampvoette als een woedende olifant. Hij gooide de vleugels in een hoek van de kamer en trok zich terug op de zolder. Pas ’s avonds laat kwam hij weer te voorschijn. Het duurde tot het ontbijt de volgende dag voor ik te horen kreeg wat er gebeurd was. Hij wilde alleen een kopje koffie en sloeg de twee boterhammen die hij normaal at af. Voor de vleugels had hij frietzakjes nodig gehad, veel frietzakjes. En hoe kom je aan frietzakjes? Juist, door friet te eten. En omdat hij zoveel friet had gegeten om al die frietzakjes te kunnen verzamelen was hij zwaarder en dikker geworden. Hij was zo dik geworden dat zijn berekeningen niet meer klopten en de vleugels zijn gewicht niet konden dragen.
Wekenlang lagen de vleugels in een hoek in de kamer, opa kwam er niet meer aan. Totdat je moeder geboren moest worden, toen legde hij ze op zolder en is er nooit meer mee bezig geweest. Later, je moeder moet al een jaar of tien zijn geweest, hebben we er met zijn tweeën nog eens over gesproken. Je moeder was bij een vriendin gaan logeren en we zagen een programma op televisie dat ons aan die tijd herinnerde. Je opa begon te vertellen over zijn eigen mislukte experiment. Eerst klonk hij nog bedroefd. Hij vertelde het zo dat ik precies voor me zag hoe die dunne vleugel hun best deden opa op te tillen, maar het niet voor elkaar kregen dat door al die friet dik geworden lichaam van de grond te krijgen. Aan het eind van zijn verhaal begon opa te lachen, steeds harder en ik lachte met hem mee tot we allebei op de grond rolden van het lachen.
De vleugels zijn op zolder gebleven tot ik ze jou liet zien.
En nu gaan wij ze uit proberen.’ ...

Rijdt u ook mee exclusief ?

Mount Scrub road, South Australië.

Vliegen als een vogel (aflevering 6)

Oma begint een verhaal. In het begin hakkelt ze nog wat om de juiste toon te vinden, maar dan komt ze op gang. Het is een verhaal over een jongen, een jongen die een man werd. De jongen werd man, maar bleef lang in zijn hart nog een jongen. Het verhaal ging over opa, de man van oma.’Hij hield van vogels en wilde zelf ook vliegen, de vrijheid tegemoet, zoals hij dat altijd noemde. Altijd was hij bezig met het kijken naar vogels en het maken van vleugels voor zichzelf. Maar nooit lukte het om met die zelfgemaakte vleugels van de grond te komen. Op een dag toen hij bezig was met een paar nieuwe vleugels van papier, verstevigt met dunne latten zag ik hem. Ik zat op een bankje een boterham te eten en de musjes te voederen toen hij plotseling langs stoof. Hij schok toen hij me zag, struikelde en brak een van de vleugels en belande met zijn neus in het gras. Ik ging snel naar hem toe om te zien of hij zelf niets had gebroken. En zo kwam van het een het ander, we werden verliefd en ik was dol op zijn rare fratsen met steeds weer nieuwe vleugels. Vanaf die dag ging ik met hem mee wanneer ik maar kon en wanneer mijn ouders het maar goedvonden. Op een dag kwam hij me ’s ochtend vroeg al ophalen, hij was door het dolle heen, hij zei dat hij nu wist hoe hij de juiste vleugels moest maken. Het was een week voor we gingen trouwen en ik had heel andere dingen aan mijn hoofd dan vliegen, maar werd toch aangestoken door zijn enthousiasme. Die week was ik verder weinig bij hem door de voorbereidingen op ons feest en hij had zelf ook veel te doen voor onze bruiloft. De dag van de bruiloft was erg mooi en de dag erna vlogen we naar Spanje, iets wat toen nog maar heel weinig werd gedaan en het was dan ook een heel bijzondere ervaring. Pas toen we terug waren en samen in ons huis gingen wonen ging hij verder met zijn nieuwe plan voor de vleugels. Hij had ontdekt en berekend dat hij veren moest maken van frietzakjes, ja hele gewone frietzakjes, waar we vroeger friet uit aten, maar die je nu niet zo veel meer ziet.’ Joep bestudeert ondertussen de vleugels en merkt dat de veren waarvan hij dacht dat ze van vogels kwamen inderdaad helemaal geen echte veren zijn, maar veren van papier. ...

Ghinzu: Eternal sunshine of the spotless mind

Vliegen als een vogel (aflevering 5)

Een paar dagen later vraagt zijn Joep aan zijn moeder of hij nog eens naar oma mag. ‘Naar oma?’vraagt zijn moeder verbaast. ‘Daar wil je meestal helemaal niet naar toe.’ ‘Ach’, zegt Joep,’ze valt eigenlijk wel mee.’’Nou ja’, zegt Joep’s moeder weer,’bel haar dan maar op dat je komt. Ze belde zelf daarstraks al om te vragen of je langskwam, maar ik heb geantwoord dat ik dacht dat je het te druk had, omdat je toch wel niet zou willen. Ze klonk echt teleurgesteld. Ik snap er niets van. Wat is dat met jullie?’ ‘Niets, niets,’zegt Joep. Hij loopt naar de telefoon en als zijn moeder uit de kamer is verdwenen belt hij naar oma.
Even later zit hij al op zijn fiets. Zijn moeder komt hem haastig achterna:’Wat ga je doen ,’vraagt ze. ‘Naar oma,’antwoord Joep. ‘We hebben afgesproken bij het veldje achter de oude fabriek.’Dat is niet zo ver weg als het huis van oma en daarom vindt Joep's moeder het goed, hoewel ze wel verbaast is dat ze daar hebben afgesproken. Joep rijdt haastig weg voor zijn moeder zich bedenkt of nog meer gaat vragen.

Als hij even later bij het veldje komt is oma er nog niet. Hij gaat op een heuveltje zitten wachten. Na een tijdje ziet hij in de verte iemand op een fiets aankomen. Zo te zien is die fiets zwaar beladen. De fietser komt dichterbij en Joep herkent zijn oma. Hij staat op en rent naar haar toe. ‘Toe help me eens eventjes,’roep ze al van een afstand. Joep ziet dat de vleugels uit haar fietstassen steken. Achterop heeft ze ook nog en koffer. Joep helpt oma bij het stoppen. De fiets is topzwaar en als Joep niet had geholpen was hij zeker met oma en al omgevallen.’Pak eerst die koffer maar,’zegt oma weer,’dan kan ik de fiets wel op de standaard zetten.’Het is zo’n ouderwetse opoefiets met een beugelstandaard, waardoor de fiets mooi recht blijft staan. Joep zet de koffer op de grond en helpt dan oma voorzichtig de vleugels uit de fietstassen te halen. ‘Neem jij de koffer dan neem ik de vleugels,’zegt ze en loopt door naar een iets hoger heuveltje een eindje verderop. Boven op de heuvel gaat ze zitten en puft tegen Joep:’Nou dat viel nog niet mee, ik zou eens wat vaker op de fiets moeten stappen.’ Joep ploft naast haar neer en kijkt nieuwsgierig naar de koffer. ‘Ik zal je zo laten zien wat er in zit, maar eerst moet ik je wat vertellen.’ Joep is een en al oor. ...

De slang der verwarring

Twee weken geleden gaat het gebeuren. De toekomst zal ons niet meer achterhalen. De geschiedenis van wat nog gaat komen staat reeds geschreven. Houdt u vast en liet het los. De slang der verwarring hypnotiseert wat reeds gebeurd is. Herinneringen aan 2028 en veel verder vallen een ieder ten deel. Drie weken geleden gaat wat gebeuren zal zijn zoals het geweest is...maar dan hetzelfde.. en anders.
Biblioaaltaal het duidelijkst van allemaal.

Reed u toen ook al mee ?

Een stukje België in 2007.

We zagen het waterbeeld in Ronse.

# Ding 9

Mijn blog laat al zien, denk ik, dat ik web 2.0 wel leuk vind. Het lijkt mij in ieder geval nuttig en leerzaam om met al de verschillende dingen kennis te maken. Welk onderdeel ik in de toekomst zal blijven gebruiken zal de tijd uitwijzen. Foto's bewerken is voor af en toe wel eens leuk. Maar foto's delen hoef ik niet zo nodig, dacht ik. Nu blijken een neef uit Canada en een neefje uit Australië wel op facebook te zitten en dan is het ook wel weer leuk. Het bekende verschijnsel van de tijd hebben voor speelt hierbij wel een rol. En huishouden, kinderen, de tuin en af en toe op pad gaan en nog meer andere dingen zijn ook belangrijk. Dus kortom web 2.0 leuk, leerzaam en met mate.

Rijdt u opnieuw mee ?

We gaan een eindje over de boulevard.

Vliegen als een vogel (aflevering 4)

Dan loopt oma naar de andere hoek van de zolder. Ze haalt ook daar een laken weg. Er komt een smalle hoge kist tevoorschijn. Oma opent de smalle klep aan de bovenkant en wenkt Joep. Hij loopt naar haar toe. Als hij naast haar staat stopt oma haar hand in de kist en haalt iets tevoorschijn; iets groots met veren.’Hou deze eens vast,’ zegt ze. Joep pakt het ding aan. Oma steekt opnieuw haar hand in de kist. Ze haalt er een soortgelijk ding uit. Ook die geeft ze aan Joep. Hij kijkt nog eens beter naar wat oma nu eigenlijk uit de kist heeft gehaald, maar hij begrijpt niet wat het zijn. Dan houdt oma de kist scheef zodat ze nog iets onder uit de kist kan pakken, maar het lukt niet.’Geef mij die maar even’, zegt ze terwijl ze op de dingen in Joep’s armen wijst,’misschien kun jij het laatste uit de kist pakken. Je kunt de hem ook op de zijkant leggen.’Joep geeft oma de dingen en nu kan hij ze beter zien. Hij ziet nu ook wat het zijn. Het zijn vleugels, vol met veren.
Joep gaat naar de kist om te kijken wat daar verder nog in zit. Wanneer hij de kist heel scheef houdt en zijn arm er helemaal insteekt kan hij iets voelen. Met de toppen van zijn vingers krijgt hij het te pakken. Het voelt als een leren riem. Hij haalt het langzaam uit de kist. Het is een tuigje, zoiets als een paard rond zijn hoofd krijgt maar dan een beetje anders.’Waar is dit voor?’vraagt hij aan oma.’Dit is een tuigje om de vleugels aan vast te maken,’antwoordt ze. Nu snapt Joep de bedoeling. Echte vleugels die je echt op je rug kunt vast maken.’Probeer eens,’dringt oma aan terwijl ze de vleugels voorzichtig neerlegt. Ze helpt Joep het tuigje om te doen, maar dan blijkt dat er twee riempjes gebroken zijn. Joep en oma zijn allebei teleurgesteld.’Kom we gaan naar beneden,’zegt oma,’dan gaan we kijken of ik nog iets heb om ze te maken. Oma loopt met het tuigje in haar hand voorzichtig de trap af. Joep volgt weer vlak achter haar. Als ze onder aan de zoldertrap komen vraagt oma aan Joep om de deur te sluiten. Dat doet hij.Beneden horen ze dat er een auto de straat in rijdt.’Kijk eens uit het raam of het je vader en moeder zijn,’zegt oma.’Ja, daar zijn ze weer,’antwoordt Joep als hij naar buiten kijkt. Zijn stem klinkt alsof hij het helemaal niet leuk vindt.’Joep,’zegt oma. Joep kijkt naar haar.’Mondje dicht hè,’zegt ze terwijl ze haar wijsvinger voor haar mond houdt.’Ja oma,’zegt Joep. Het tuigje stopt oma snel in een kastje. ...

Rijdt u weer mee ?

We gaan een stukje over de B-weg.

De Maan

Rijdt u mee ?

We verlaten het parkeerterrein.

Michiel Warhol

Silence in the library

Meer afleveringen te vinden op YouTube....

Nat

Ze hebben geen mens op hun terras gekregen
En de duif heeft last van pinnen
Alles is nat van de regen
Mens en duif zijn liever binnen

Er vaart een schip voorbij

Tattoo

?

Bling

Vliegen als een vogel (aflevering 3)

Voorzichtig liep oma naar de achterste hoek en vroeg Joep bij haar te komen. ‘Als jij nou eens aan die kant het laken pakt, dat pak ik het hier en kunnen we het er samen afhalen.’ Joep pakte het laken aan de kant die oma hem aangaf. Langzaam haalden ze samen het grote laken van het hoge ding dat het bedekte. Samen met oma vouwde hij het laken op. Pas daarna kreeg hij de kans te kijken naar wat er onder het laken had gezeten.Er stond een grote kast, een vitrinekast met glazen deuren. Joep liep dichter naar de kast toe om te kijken wat er in stond. ‘Kijk maar eens goed’, zei oma, die vlak achter hem stond. Joep’s ogen werden groot. Hij zag vogels, allemaal vogels, kleine en grote en overal stond een bordje bij.’Ze zijn al oud’, zei oma, ‘allemaal keurig opgezet. Zo doen ze dat tegenwoordig niet meer.’ Joep keek naar de bordjes. Hij zag een vink, een roodborstje, maar ook een uil en zelfs een echte adelaar. ‘Hebben die allemaal echt geleefd?’vroeg hij. ‘Ja, natuurlijk.’ ‘En echt gevlogen?’ ‘Zeker.’Oma vertelde dat Joep’s opa sommige vogels gevangen had toen hij jong was en met zijn vader ging jagen.’ Toen hij volwassen was hield hij niet meer van jagen voor het plezier. Hij had wel geleerd hoe je een vogel op kon zetten. En omdat mensen wisten hoe goed hij daar in was kwamen ze vaak met dieren aanzetten die door een ongeluk of door ouderdom waren overleden. Soms zagen de vogels er zo slecht uit dat hij er niets mee kon beginnen. En het opzetten van de zoveelste parkiet, ekster of mus was ook niet zo interessant. Door zijn gewone werk als drukker bij een krant had opa niet zoveel tijd. Maar als iemand met een zeldzaam exemplaar aan kwam zetten, ging hij naar de zolder, haalde al de benodigde spullen te voorschijn en ging aan de slag. En na een paar weken was de nieuwe aanwinst dan te bewonderen in de vitrinekast in de kamer.Joep luisterde met rode oren. Oma had hem nog nooit zoveel verteld. Hij had opa nooit gekend en wist eigenlijk bijna niets van hem. Nu begreep Joep waar zijn belangstelling voor vogels vandaan kwam, zijn vader en moeder hadden en niets mee, maar opa, ja die dus wel. Hij keek weer in de kast en bestudeerde de vleugels van een grote Vlaamse gaai. Hij bekeek de klauwen van de uil en stelde zich voor hoe dit beest ’s nachts een muis in zijn nekvel greep. Wat zag die uil er sterk en gevaarlijk uit. ...

Strandcross Vlissingen 2007

Kasteel van Egmond

Stadsbibliotheek Zottegem

Vliegen als een vogel (aflevering 2)

Plotseling ging papa’s mobiel. Papa pakte hem en liep er mee naar de gang. Joep kon niet horen wat hij zei. Toen papa terug kwam in de kamer fluisterde hij even met mama. ‘Ja dat moet dan maar,’zei zij. Ze nam haar moeder, oma dus, even mee naar de keuken. Wat gebeurt er toch, dacht Joep. Toen ze terugkwamen vertelde mama dat zij en papa dringend weg moesten, oma zou op Joep passen. ‘Huh,’ dacht Joep,’ dat zal saai worden.’ En hij vroeg hoe lang het zou gaan duren, maar daarop konden mama en papa geen antwoord geven.
Door het raam zag hij zijn ouders naar de auto lopen en daarna de straat uit rijden. Nu was hij alleen met oma.
‘Eet maar snel je cake op,’hoorde hij achter zich zeggen. Hij deed wat hem gevraagd werd. ‘Zo en kom nu maar eens mee,’ zei oma. Wat zou ze bedoelen, Joep had geen idee. Hij liep achter oma aan. Ze gingen naar boven. Daar was hij nog nooit geweest. Hij zag saaie bruine vloerbedekking en bloemetjesbehang en door een deur zag hij een keurig opgemaakt bed. Oma deed een andere deur open en daarachter was nog een trap. Deze trap had geen loper. Deze trap was ook niet netjes geschilderd. Nee, de verf was afgebladderd en de trap was steil. Met behulp van de leuning hees oma zich naar boven. Joep volgde vlak achter haar. Van boven kwam geen licht. Oma stond boven aan de trap even stil. Joep zag niets alleen oma’s rug. Oma trok aan een touwtje en er ging een lichtje aan. Ze deed een stap naar voren en zo kon ook Joep op de zolder komen. Hij keek om zich heen. Overal zag hij lakens, lakens die ergens overheen waren gelegd. Misschien zat onder dat laken links een bank of een kastje. Joep wist het niet en keek vragend naar oma. ‘Het is lang geleden dat ik hier ben geweest’, zei ze, ‘de lakens zijn tegen het stof.’Nou stoffig was het inderdaad, maar dat kon Joep niets schelen, hij was alleen reuze nieuwsgierig wat er onder al die lakens zat. ...

Geen gaatjes

De gaatjes zijn op. De perforator is leeg. Vorige week heb ik er het allerlaatste gaatje uitgeperst, maar sindsdien is het afgelopen, uit. Geen pietepeuterig klein gaatje is meer voor handen in dit apparaat.
Ik heb nog wel wat gaatjes op mijn bureau liggen, maar deze zijn totaal onbruikbaar sinds ze de perforator hebben verlaten. Een aantal van deze gaatjes zijn zelfs met de schaar gemaakt en waren al bij het begin van geen enkele waarde.
Ik zal naar de winkel moeten om nieuwe gaatjes. Het vervelende is dat je er altijd zo’n ding bij moet kopen. Losse gaatjes voor in je perforator verkopen ze nergens. Bij nietjes is dat anders, die zitten achter elkaar op lange rijen. Je schuift ze in het nietapparaat en een voor een kun je ze er zo uitdrukken door een paar vellen papier. En is het nietapparaat leeg dan vul je het gewoon bij. Bij een perforator gaat dat niet. Als de gaatjes op zijn kun je het ding wel weggooien.
Ik heb al vanalles geprobeerd. Zo heb ik laatst heel voorzichtig het gaatje uit mijn plakje kaas gedrukt, voorzichtig op mijn hand gelegd en vervolgens geprobeerd het in het papier te doen. Het is niet gelukt. Zelfs toen ik na deze voorzichtige poging over ging op grovere middelen lukte het niet. Met de hamer sloeg ik een deuk in de tafel en een kreuk in het papier, maar het gaatje wilde er niet in.
Ook latere pogingen, zoals met het gaatje van mijn lekke band, dat veel te klein bleek, of met het gat in de zwemband van mijn dochtertje, veel te groot, waren tevergeefs.
Toch naar de winkel dan maar. Er zijn twee modellen perforators. De winkelier kan mij niet vertellen in welke het meeste gaatjes zitten. Hij kijkt me vreemd aan en zegt:’Ze gaan eindeloos mee.’’Ja, ja dat kennen we,’denk ik bij mezelf. Voor de zekerheid koop ik beide modellen. Heb ik in ieder geval een reserve apparaat, zodat ik niet weer plotseling zonder gaatjes zit.

Avdw mei 2008

De citadel in Dinant

De citadel is ook berijkbaar met de lift.......

Wil je meer zien kijk dan ook op de site:

http://www.citadellededinant.be/nl/video.htm

Of bekijk een paar foto's van Dinant bij BiblioAalTaalFoto (Holidays):

http://www.flickr.com/

Sukilove - Blood and milk makes holy

# Ding 6 en 7

Ik heb in mijn berichten de dingen niet altijd de titel # ding zoveel gegeven. Nu een keer wel. Ik heb nu ook een Yahoo en Flickr account. Yahoo was even lastig met wachtwoord e.d. maar uiteindelijk is het gelukt. Op mijn blog zoals je ziet staat ook een foto geupload. En ik heb er ook al een op Flickr ge....... , inclusief tag 'holidays'. Genoeg voor nu, later kijk ik verder wat ik met de fotosite kan. En af en toe vul ik mijn blog aan met heel andere berichten.

Wolken

Vliegen als een vogel (aflevering 1)

Hij danste buiten, danste, draaide en sprong. Het was lekker warm deze dag. Zijn jas was uit. Die lag ergens op de grond. Hij sprong en wapperde met zijn armen. Hij voelde zichzelf vliegen, fladderen als een jonge mus. Dat had hij wel eens gezien in de tuin. Een jong vogeltje, een musje, had zijn moeder verteld. Een jong musje dat nog moest leren vliegen. Dat wilde hij ook, vliegen, fladderen als een jonge mus en dan, dan later… Later zou hij een grote vogel zijn met grote vleugels en over de stad vliegen en over het land en de boeren zien werken met hun tractor op het land. En de koeien zou hij zien terwijl ze daar beneden, klein liepen te zijn en in hun kudde zouden staan grazen.
‘Kom Joep’, riep zijn moeder,’we gaan. Straks komt pappa thuis.’ ‘Aah, mam, nog even.’Nee nu, straks zijn we te laat en we moeten meteen door naar oma.’
‘O, ja, naar oma,’dacht Joep,’da’s waar ook.’ Leuk was anders, maar vandaag moesten ze wel, oma was jarig en die zou erg teleurgesteld zijn wanneer ze niet kwamen.
Naar oma, bah, saai, maar ja het moest nu eenmaal. Hij pakte zijn jas en liep met zijn moeder mee. Papa was al thuis en stond wild te gebaren dat ze op moesten schieten. ‘Nou ja, het was veel te mooi weer om je zo druk te maken,’ dacht Joep. In de auto was het akelig warm. En de raampjes mochten ook al niet ver open, want dat maakte zo’n herrie en dan waaide het zo hard. Bij oma ging het zo als altijd; oma deed open en iedereen, ook hij kreeg een kus op de wang, blehggg, dan saai zitten in de woonkamer. Vader zei niets en moeder hielp oma met de thee, de limonade en de cake. Buiten waren een paar jongens aan het voetballen. Dat wilde hij ook wel. Hij zwaaide met zijn benen en wapperde met zijn armen. ‘Stop, straks sla je iets kapot’, waarschuwde zijn vader. Saai, saai, met armen en benen over elkaar dan maar.
Daar kwam oma met het dienblad met drinken. En mama kwam er achteraan met een schaal met cake. ...

RSSSSSSSSSSSSSSSSS

Hosternokke, nu heb ik ook zo'n rss dinges. Eerst een account aangemaakt. Ik moet wel zien te onthouden waar ik nu inmiddels allemaal een account heb en welk wachtwoord ik daar gebruik etc. En toen rss toevoegen van bijvoorbeeld de bibliotheek,......maar waar dan, hoe dan....Maar weer eens proberen die man te volgen bij dat wazige filmpje, grrrr. Kappen maar weer. Uiteindelijk kon collega Br... me op weg helpen. Ja en nu lukt het wel. Helaas hebben allerlei sites die ik op die pagina wil toevoegen (nog) geen rss. Soms kun je jezelf wel aanmelden voor een nieuwsbrief, maar dat is toch weer anders. Nu ja door met het volgende ding...

Avond

Het is nu avond 18.35 uur. Een enkele klant loopt rond tussen de boekenkasten. Collega Karolien loopt net met een boek terug naar de kantoortuin en collega Lot zit beneden aan de inlichtingenbalie. Heel druk is het niet om niet te zeggen het is tamelijk rustig. Er staan nog wat boeken in de opruimkasten en daar zal ik er zo nog maar wat van op hun plek zetten.
Straks komen er beneden nog wat kabelmannen die bezig zijn met de bekabeling voor de boekhandel, die momenteel wordt verbouwd.
'Goedenavond', zeg ik.'Hallo', zegt de klant. Ondertussen sluipt er nog een mevrouw langs richting onze 'Landen rond de middelandse zee' themapresentatie....Weer een klant weer een goedendag, goedenavond of hallo. Dat gaat goed. Het wordt nog druk.
Hup aan het werk dan maar.

Eerste bericht

Dit is het eerste bericht op BiblioAalTaal het weblog van mij. Wat er allemaal op zal verschijnen is nu nog een raadsel....

Blog maken was niet zo moeilijk. Even goed opletten en het wijst zich vanzelf. Ik heb nog geen mailadres van google, maar dat komt later wel, indien nodig. Dit voeg ik verder toe aan het eerste bericht, hoewel ik daarna al twee andere berichten heb geplaatst. Eens kijken of dat geen probleem oplevert. Misschien komt dit samengestelde bericht dan wel bovenaan. Ik zal het zien. Nu plaats ik er ook een plaatje bij om te kijken of dat op deze manier ook wordt ingevoegd. Als je het niet ziet dan zal het niet zijn gelukt. Hier komt het:

Nou tot zover dan maar weer en tot een volgende keer.