Een nieuwe naam (aflevering 2)

Na een tijdje kon hij niet meer springen. De hitte slurpte zijn energie op. De blaren stonden op zijn handen en op zijn voeten. Nergens zag hij een uitweg. Hij stond op het punt zich aan de hitte over te geven. Zich levend te laten verbranden. Het zou even duren, maar met wat geluk was hij straks bewusteloos van de hitte en zou hij niet merken dat hij stierf. Aan de horizon verscheen een gouden bal die langzaam naar grijs bruin veranderde.
Toen zakte hij door zijn knieën. De grond onder hem barste scheurde open en hij zakte voorover, viel met zijn gezicht oplaag, zijn handen voor hem uit. Hij gleed dieper en dieper. Het werd vochtiger, maar de hitte werd minder. Nu en dan voelde hij druppels. Hij opende zijn mond in de hoop wat water binnen te krijgen. Verder en verder gleed hij tot hij op zijn buik op iets zachts en glibberigs landde. Zo bleef hij een tijd lang liggen.
Er bewoog iets onder hem. Om hem heen was het donker. Hij voelde hoe hij werd meegevoerd, steeds verder een tunnel in. Hij bevond zich op iets dat leek op een enorme worm. Waar was hij, wat kon hij doen. Eerst bleef hij liggen en liet zich meevoeren, maar al gauw moest hij zijn best doen om niet de rug af te vallen. De gang werd steeds smaller en omsloot het dier steeds meer. De worm leek nu haar eigen gang te graven, schuin naar boven. Hij voelde de aarde langs zijn rug. Zijn capuchon gleed af, grond kwam tussen zijn kleren. De grond werd nog vochtiger en hij gleed een stuk naar achter. Zijn keel was nog droog van de hitte op het strand. Toen voelde hij hoe de grond om hen heen trilde. Ze gingen hoger en hoger. Daar was het licht. Hij was blij licht te zien, maar bang dat het weer zo heet zou zijn als eerst. Ze kwamen boven de grond en om hem heen zag hij enorme grassprieten, vier, vijf, zes keer zo groot als hijzelf. Tussen het gras lag een gouden bal die toen hij keek van goud naar blauw veranderde, eerst een helder licht blauw, daarna donkerder. ...