Vliegen als een vogel (aflevering 7)

Oma gaat verder:’Zodra je opa maar een klein beetje vrije tijd had werkte hij aan de vleugels en na een paar maanden was hij zover dat hij ze voor het eerst ging proberen. Hij gebruikte daarvoor een mechanische pop die hij op kon winden, waardoor de armen snel op en neer bewogen. En zowaar, het werd wel een korte vlucht en ook niet erg hoog, maar de pop vloog, een meter of zes. Jouw opa had natuurlijk gelijk in de gaten wat er nog moest worden verbeterd om ook zelf te kunnen vliegen. Hij ging weer aan de slag en een maand of vijf later was het eindelijk zover. Ik kon er helaas niet bij zijn, want ik was al zeven en een halve maand in verwachting van je moeder en moest van de dokter voldoende rust houden. Toen hij terug kwam was opa alles behalve blij. Zijn gezicht stond op onweer en hij schreeuwde en stampvoette als een woedende olifant. Hij gooide de vleugels in een hoek van de kamer en trok zich terug op de zolder. Pas ’s avonds laat kwam hij weer te voorschijn. Het duurde tot het ontbijt de volgende dag voor ik te horen kreeg wat er gebeurd was. Hij wilde alleen een kopje koffie en sloeg de twee boterhammen die hij normaal at af. Voor de vleugels had hij frietzakjes nodig gehad, veel frietzakjes. En hoe kom je aan frietzakjes? Juist, door friet te eten. En omdat hij zoveel friet had gegeten om al die frietzakjes te kunnen verzamelen was hij zwaarder en dikker geworden. Hij was zo dik geworden dat zijn berekeningen niet meer klopten en de vleugels zijn gewicht niet konden dragen.
Wekenlang lagen de vleugels in een hoek in de kamer, opa kwam er niet meer aan. Totdat je moeder geboren moest worden, toen legde hij ze op zolder en is er nooit meer mee bezig geweest. Later, je moeder moet al een jaar of tien zijn geweest, hebben we er met zijn tweeën nog eens over gesproken. Je moeder was bij een vriendin gaan logeren en we zagen een programma op televisie dat ons aan die tijd herinnerde. Je opa begon te vertellen over zijn eigen mislukte experiment. Eerst klonk hij nog bedroefd. Hij vertelde het zo dat ik precies voor me zag hoe die dunne vleugel hun best deden opa op te tillen, maar het niet voor elkaar kregen dat door al die friet dik geworden lichaam van de grond te krijgen. Aan het eind van zijn verhaal begon opa te lachen, steeds harder en ik lachte met hem mee tot we allebei op de grond rolden van het lachen.
De vleugels zijn op zolder gebleven tot ik ze jou liet zien.
En nu gaan wij ze uit proberen.’ ...

Rijdt u ook mee exclusief ?

Mount Scrub road, South Australië.

Vliegen als een vogel (aflevering 6)

Oma begint een verhaal. In het begin hakkelt ze nog wat om de juiste toon te vinden, maar dan komt ze op gang. Het is een verhaal over een jongen, een jongen die een man werd. De jongen werd man, maar bleef lang in zijn hart nog een jongen. Het verhaal ging over opa, de man van oma.’Hij hield van vogels en wilde zelf ook vliegen, de vrijheid tegemoet, zoals hij dat altijd noemde. Altijd was hij bezig met het kijken naar vogels en het maken van vleugels voor zichzelf. Maar nooit lukte het om met die zelfgemaakte vleugels van de grond te komen. Op een dag toen hij bezig was met een paar nieuwe vleugels van papier, verstevigt met dunne latten zag ik hem. Ik zat op een bankje een boterham te eten en de musjes te voederen toen hij plotseling langs stoof. Hij schok toen hij me zag, struikelde en brak een van de vleugels en belande met zijn neus in het gras. Ik ging snel naar hem toe om te zien of hij zelf niets had gebroken. En zo kwam van het een het ander, we werden verliefd en ik was dol op zijn rare fratsen met steeds weer nieuwe vleugels. Vanaf die dag ging ik met hem mee wanneer ik maar kon en wanneer mijn ouders het maar goedvonden. Op een dag kwam hij me ’s ochtend vroeg al ophalen, hij was door het dolle heen, hij zei dat hij nu wist hoe hij de juiste vleugels moest maken. Het was een week voor we gingen trouwen en ik had heel andere dingen aan mijn hoofd dan vliegen, maar werd toch aangestoken door zijn enthousiasme. Die week was ik verder weinig bij hem door de voorbereidingen op ons feest en hij had zelf ook veel te doen voor onze bruiloft. De dag van de bruiloft was erg mooi en de dag erna vlogen we naar Spanje, iets wat toen nog maar heel weinig werd gedaan en het was dan ook een heel bijzondere ervaring. Pas toen we terug waren en samen in ons huis gingen wonen ging hij verder met zijn nieuwe plan voor de vleugels. Hij had ontdekt en berekend dat hij veren moest maken van frietzakjes, ja hele gewone frietzakjes, waar we vroeger friet uit aten, maar die je nu niet zo veel meer ziet.’ Joep bestudeert ondertussen de vleugels en merkt dat de veren waarvan hij dacht dat ze van vogels kwamen inderdaad helemaal geen echte veren zijn, maar veren van papier. ...

Ghinzu: Eternal sunshine of the spotless mind

Vliegen als een vogel (aflevering 5)

Een paar dagen later vraagt zijn Joep aan zijn moeder of hij nog eens naar oma mag. ‘Naar oma?’vraagt zijn moeder verbaast. ‘Daar wil je meestal helemaal niet naar toe.’ ‘Ach’, zegt Joep,’ze valt eigenlijk wel mee.’’Nou ja’, zegt Joep’s moeder weer,’bel haar dan maar op dat je komt. Ze belde zelf daarstraks al om te vragen of je langskwam, maar ik heb geantwoord dat ik dacht dat je het te druk had, omdat je toch wel niet zou willen. Ze klonk echt teleurgesteld. Ik snap er niets van. Wat is dat met jullie?’ ‘Niets, niets,’zegt Joep. Hij loopt naar de telefoon en als zijn moeder uit de kamer is verdwenen belt hij naar oma.
Even later zit hij al op zijn fiets. Zijn moeder komt hem haastig achterna:’Wat ga je doen ,’vraagt ze. ‘Naar oma,’antwoord Joep. ‘We hebben afgesproken bij het veldje achter de oude fabriek.’Dat is niet zo ver weg als het huis van oma en daarom vindt Joep's moeder het goed, hoewel ze wel verbaast is dat ze daar hebben afgesproken. Joep rijdt haastig weg voor zijn moeder zich bedenkt of nog meer gaat vragen.

Als hij even later bij het veldje komt is oma er nog niet. Hij gaat op een heuveltje zitten wachten. Na een tijdje ziet hij in de verte iemand op een fiets aankomen. Zo te zien is die fiets zwaar beladen. De fietser komt dichterbij en Joep herkent zijn oma. Hij staat op en rent naar haar toe. ‘Toe help me eens eventjes,’roep ze al van een afstand. Joep ziet dat de vleugels uit haar fietstassen steken. Achterop heeft ze ook nog en koffer. Joep helpt oma bij het stoppen. De fiets is topzwaar en als Joep niet had geholpen was hij zeker met oma en al omgevallen.’Pak eerst die koffer maar,’zegt oma weer,’dan kan ik de fiets wel op de standaard zetten.’Het is zo’n ouderwetse opoefiets met een beugelstandaard, waardoor de fiets mooi recht blijft staan. Joep zet de koffer op de grond en helpt dan oma voorzichtig de vleugels uit de fietstassen te halen. ‘Neem jij de koffer dan neem ik de vleugels,’zegt ze en loopt door naar een iets hoger heuveltje een eindje verderop. Boven op de heuvel gaat ze zitten en puft tegen Joep:’Nou dat viel nog niet mee, ik zou eens wat vaker op de fiets moeten stappen.’ Joep ploft naast haar neer en kijkt nieuwsgierig naar de koffer. ‘Ik zal je zo laten zien wat er in zit, maar eerst moet ik je wat vertellen.’ Joep is een en al oor. ...

De slang der verwarring

Twee weken geleden gaat het gebeuren. De toekomst zal ons niet meer achterhalen. De geschiedenis van wat nog gaat komen staat reeds geschreven. Houdt u vast en liet het los. De slang der verwarring hypnotiseert wat reeds gebeurd is. Herinneringen aan 2028 en veel verder vallen een ieder ten deel. Drie weken geleden gaat wat gebeuren zal zijn zoals het geweest is...maar dan hetzelfde.. en anders.
Biblioaaltaal het duidelijkst van allemaal.

Reed u toen ook al mee ?

Een stukje België in 2007.

We zagen het waterbeeld in Ronse.

# Ding 9

Mijn blog laat al zien, denk ik, dat ik web 2.0 wel leuk vind. Het lijkt mij in ieder geval nuttig en leerzaam om met al de verschillende dingen kennis te maken. Welk onderdeel ik in de toekomst zal blijven gebruiken zal de tijd uitwijzen. Foto's bewerken is voor af en toe wel eens leuk. Maar foto's delen hoef ik niet zo nodig, dacht ik. Nu blijken een neef uit Canada en een neefje uit Australië wel op facebook te zitten en dan is het ook wel weer leuk. Het bekende verschijnsel van de tijd hebben voor speelt hierbij wel een rol. En huishouden, kinderen, de tuin en af en toe op pad gaan en nog meer andere dingen zijn ook belangrijk. Dus kortom web 2.0 leuk, leerzaam en met mate.

Rijdt u opnieuw mee ?

We gaan een eindje over de boulevard.

Vliegen als een vogel (aflevering 4)

Dan loopt oma naar de andere hoek van de zolder. Ze haalt ook daar een laken weg. Er komt een smalle hoge kist tevoorschijn. Oma opent de smalle klep aan de bovenkant en wenkt Joep. Hij loopt naar haar toe. Als hij naast haar staat stopt oma haar hand in de kist en haalt iets tevoorschijn; iets groots met veren.’Hou deze eens vast,’ zegt ze. Joep pakt het ding aan. Oma steekt opnieuw haar hand in de kist. Ze haalt er een soortgelijk ding uit. Ook die geeft ze aan Joep. Hij kijkt nog eens beter naar wat oma nu eigenlijk uit de kist heeft gehaald, maar hij begrijpt niet wat het zijn. Dan houdt oma de kist scheef zodat ze nog iets onder uit de kist kan pakken, maar het lukt niet.’Geef mij die maar even’, zegt ze terwijl ze op de dingen in Joep’s armen wijst,’misschien kun jij het laatste uit de kist pakken. Je kunt de hem ook op de zijkant leggen.’Joep geeft oma de dingen en nu kan hij ze beter zien. Hij ziet nu ook wat het zijn. Het zijn vleugels, vol met veren.
Joep gaat naar de kist om te kijken wat daar verder nog in zit. Wanneer hij de kist heel scheef houdt en zijn arm er helemaal insteekt kan hij iets voelen. Met de toppen van zijn vingers krijgt hij het te pakken. Het voelt als een leren riem. Hij haalt het langzaam uit de kist. Het is een tuigje, zoiets als een paard rond zijn hoofd krijgt maar dan een beetje anders.’Waar is dit voor?’vraagt hij aan oma.’Dit is een tuigje om de vleugels aan vast te maken,’antwoordt ze. Nu snapt Joep de bedoeling. Echte vleugels die je echt op je rug kunt vast maken.’Probeer eens,’dringt oma aan terwijl ze de vleugels voorzichtig neerlegt. Ze helpt Joep het tuigje om te doen, maar dan blijkt dat er twee riempjes gebroken zijn. Joep en oma zijn allebei teleurgesteld.’Kom we gaan naar beneden,’zegt oma,’dan gaan we kijken of ik nog iets heb om ze te maken. Oma loopt met het tuigje in haar hand voorzichtig de trap af. Joep volgt weer vlak achter haar. Als ze onder aan de zoldertrap komen vraagt oma aan Joep om de deur te sluiten. Dat doet hij.Beneden horen ze dat er een auto de straat in rijdt.’Kijk eens uit het raam of het je vader en moeder zijn,’zegt oma.’Ja, daar zijn ze weer,’antwoordt Joep als hij naar buiten kijkt. Zijn stem klinkt alsof hij het helemaal niet leuk vindt.’Joep,’zegt oma. Joep kijkt naar haar.’Mondje dicht hè,’zegt ze terwijl ze haar wijsvinger voor haar mond houdt.’Ja oma,’zegt Joep. Het tuigje stopt oma snel in een kastje. ...

Rijdt u weer mee ?

We gaan een stukje over de B-weg.

De Maan

Rijdt u mee ?

We verlaten het parkeerterrein.

Michiel Warhol

Silence in the library

Meer afleveringen te vinden op YouTube....

Nat

Ze hebben geen mens op hun terras gekregen
En de duif heeft last van pinnen
Alles is nat van de regen
Mens en duif zijn liever binnen

Er vaart een schip voorbij

Tattoo

?

Bling

Vliegen als een vogel (aflevering 3)

Voorzichtig liep oma naar de achterste hoek en vroeg Joep bij haar te komen. ‘Als jij nou eens aan die kant het laken pakt, dat pak ik het hier en kunnen we het er samen afhalen.’ Joep pakte het laken aan de kant die oma hem aangaf. Langzaam haalden ze samen het grote laken van het hoge ding dat het bedekte. Samen met oma vouwde hij het laken op. Pas daarna kreeg hij de kans te kijken naar wat er onder het laken had gezeten.Er stond een grote kast, een vitrinekast met glazen deuren. Joep liep dichter naar de kast toe om te kijken wat er in stond. ‘Kijk maar eens goed’, zei oma, die vlak achter hem stond. Joep’s ogen werden groot. Hij zag vogels, allemaal vogels, kleine en grote en overal stond een bordje bij.’Ze zijn al oud’, zei oma, ‘allemaal keurig opgezet. Zo doen ze dat tegenwoordig niet meer.’ Joep keek naar de bordjes. Hij zag een vink, een roodborstje, maar ook een uil en zelfs een echte adelaar. ‘Hebben die allemaal echt geleefd?’vroeg hij. ‘Ja, natuurlijk.’ ‘En echt gevlogen?’ ‘Zeker.’Oma vertelde dat Joep’s opa sommige vogels gevangen had toen hij jong was en met zijn vader ging jagen.’ Toen hij volwassen was hield hij niet meer van jagen voor het plezier. Hij had wel geleerd hoe je een vogel op kon zetten. En omdat mensen wisten hoe goed hij daar in was kwamen ze vaak met dieren aanzetten die door een ongeluk of door ouderdom waren overleden. Soms zagen de vogels er zo slecht uit dat hij er niets mee kon beginnen. En het opzetten van de zoveelste parkiet, ekster of mus was ook niet zo interessant. Door zijn gewone werk als drukker bij een krant had opa niet zoveel tijd. Maar als iemand met een zeldzaam exemplaar aan kwam zetten, ging hij naar de zolder, haalde al de benodigde spullen te voorschijn en ging aan de slag. En na een paar weken was de nieuwe aanwinst dan te bewonderen in de vitrinekast in de kamer.Joep luisterde met rode oren. Oma had hem nog nooit zoveel verteld. Hij had opa nooit gekend en wist eigenlijk bijna niets van hem. Nu begreep Joep waar zijn belangstelling voor vogels vandaan kwam, zijn vader en moeder hadden en niets mee, maar opa, ja die dus wel. Hij keek weer in de kast en bestudeerde de vleugels van een grote Vlaamse gaai. Hij bekeek de klauwen van de uil en stelde zich voor hoe dit beest ’s nachts een muis in zijn nekvel greep. Wat zag die uil er sterk en gevaarlijk uit. ...