Vliegen als een vogel (aflevering 7)

Oma gaat verder:’Zodra je opa maar een klein beetje vrije tijd had werkte hij aan de vleugels en na een paar maanden was hij zover dat hij ze voor het eerst ging proberen. Hij gebruikte daarvoor een mechanische pop die hij op kon winden, waardoor de armen snel op en neer bewogen. En zowaar, het werd wel een korte vlucht en ook niet erg hoog, maar de pop vloog, een meter of zes. Jouw opa had natuurlijk gelijk in de gaten wat er nog moest worden verbeterd om ook zelf te kunnen vliegen. Hij ging weer aan de slag en een maand of vijf later was het eindelijk zover. Ik kon er helaas niet bij zijn, want ik was al zeven en een halve maand in verwachting van je moeder en moest van de dokter voldoende rust houden. Toen hij terug kwam was opa alles behalve blij. Zijn gezicht stond op onweer en hij schreeuwde en stampvoette als een woedende olifant. Hij gooide de vleugels in een hoek van de kamer en trok zich terug op de zolder. Pas ’s avonds laat kwam hij weer te voorschijn. Het duurde tot het ontbijt de volgende dag voor ik te horen kreeg wat er gebeurd was. Hij wilde alleen een kopje koffie en sloeg de twee boterhammen die hij normaal at af. Voor de vleugels had hij frietzakjes nodig gehad, veel frietzakjes. En hoe kom je aan frietzakjes? Juist, door friet te eten. En omdat hij zoveel friet had gegeten om al die frietzakjes te kunnen verzamelen was hij zwaarder en dikker geworden. Hij was zo dik geworden dat zijn berekeningen niet meer klopten en de vleugels zijn gewicht niet konden dragen.
Wekenlang lagen de vleugels in een hoek in de kamer, opa kwam er niet meer aan. Totdat je moeder geboren moest worden, toen legde hij ze op zolder en is er nooit meer mee bezig geweest. Later, je moeder moet al een jaar of tien zijn geweest, hebben we er met zijn tweeën nog eens over gesproken. Je moeder was bij een vriendin gaan logeren en we zagen een programma op televisie dat ons aan die tijd herinnerde. Je opa begon te vertellen over zijn eigen mislukte experiment. Eerst klonk hij nog bedroefd. Hij vertelde het zo dat ik precies voor me zag hoe die dunne vleugel hun best deden opa op te tillen, maar het niet voor elkaar kregen dat door al die friet dik geworden lichaam van de grond te krijgen. Aan het eind van zijn verhaal begon opa te lachen, steeds harder en ik lachte met hem mee tot we allebei op de grond rolden van het lachen.
De vleugels zijn op zolder gebleven tot ik ze jou liet zien.
En nu gaan wij ze uit proberen.’ ...