Nu volgde een grote zwaai naar achter en daar vlogen ze door de lucht een grote dobber achter hen aan, een plons en ze verwenen onder het wateroppervlak. Met zijn vingers hield hij zijn neus snel dicht. Hij had nog net een grote hap lucht genomen en hield ook zijn mond nu stevig dicht. Nog even en hij zou verdrinken of worden doorgeslikt door een vis. Beide mogelijkheden spraken hem niet erg aan dus probeerde hij zichzelf verder los te krijgen. Zijn jas begon een beetje te scheuren. Langzaam zwom er een grote karper naar hem toe. De karper draaide om hen heen en bekeek dit lekkere hapje van alle kanten. Ze leek te twijfelen of het geen val was. Zijn jas scheurde nog een stukje verder, zijn trui kwam wat ruimer te zitten. Daar kwam de vis weer dichterbij en sperde haar bek wijd open. Ze hapte, maar op dat moment was Tarak los. Net voordat hij samen met de worm werd ingeslikt kon hij wegduiken en naar boven zwemmen. Terwijl hij naar de oppervlakte van het water zwom zag hij de vis aan de lijn langskomen. Ze spartelde en probeerde los te komen. Ze werd uit het water getrokken. Een bal, eerst goud, toen blauw en wit van kleur zweefde er even naast.
Hij was bijna boven. Op dat moment werd hij door elkaar geschut, opgepakt samen met een plas water en werd het weer donker. Er was ook lucht. Het water stond hier laag. Waar was hij nu. Hij kon hier niet goed staan. De bodem was heel instabiel, het leek wel een zeil of een trampoline. Hij haalde diep adem. Hij voelde hoe hij op en neer ging. Was hij in de lucht? Van achter hem viel een straal licht naar binnen. Voor zich zag hij een donker gat. Zo goed en zo kwaad als het ging draaide hij zich om. Door een ruime kier kon hij naar buiten kijken. Hij was in de lucht. Ver beneden hem zag hij een bos. Wie nam hem mee? ...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten