Vliegen als een vogel (aflevering 12 slot)

Ze verzamelen alle spullen; vleugels, tuig, overall en helm. Te voet gaan ze op pad naar het veld met de heuvel. Het is een flinke vermoeiende wandeling. Wanneer ze aankomen moeten ze eerst even onder aan de heuvel uitrusten. Oma geeft Joep wat te drinken en als dat op is trekt hij de overal aan en zet de helm op. Samen met oma brengt hij de vleugels en het tuig naar de top van de heuvel, daar binden ze de vlieginstallatie samen op Joep’s rug.
Hij is er klaar voor. Oma en Joep vinden het erg spannend. Gelukkig heeft Joep niet zoveel friet hoeven eten als opa vroeger deed voor het verzamelen van frietzakjes.
Daar staat hij klaar, boven aan de heuvel en test met een papiertje waar de wind vandaan komt.
Het stelt zich zo op dat de lichte bries naar hem toe komt.’Klaar!’ roept oma.’Klaar!’roept Joep. En daar gaat hij, steeds sneller de heuvel af. Zijn armen bewegen op en neer, op en neer. Zij hielen raken de grond niet meer, alleen met zijn tenen zet hij nog af. En dan raken ook zijn tenen de grond niet meer. ‘Ga door, ga door’, hoort hij nog zacht achter zich roepen. Joep kan het bijna niet geloven; hij vliegt, hij vliegt echt. Heel even vergeet hij zijn armen te bewegen waardoor hij een stukje naar beneden buitelt. Net op tijd gaan zijn armen weer op en neer en verder vliegt hij. Wanneer hij afwisselend meer met zijn ene of zijn andere arm beweegt gaat hij meer naar links of rechts. Hij dartelt en duikelt, hoog, laag, links en rechts. Hij kijkt om zich heen en ziet een paar musjes die met hem meevliegen. Hij straalt en denkt:’Nu ben ik ook een musje.’ Hij vliegt en fladdert totdat zijn armen niet meer kunnen en hij langzaam dichter naar de grond komt. Met een plof landt hij naast oma, die met een brede glimlach in het gras zit. Joep blijft naast haar liggen ook met een brede glimlach.
Voortaan is hij net een vogel. Zijn opa zou trots op hem zijn.