Vliegen als een vogel (aflevering 2)

Plotseling ging papa’s mobiel. Papa pakte hem en liep er mee naar de gang. Joep kon niet horen wat hij zei. Toen papa terug kwam in de kamer fluisterde hij even met mama. ‘Ja dat moet dan maar,’zei zij. Ze nam haar moeder, oma dus, even mee naar de keuken. Wat gebeurt er toch, dacht Joep. Toen ze terugkwamen vertelde mama dat zij en papa dringend weg moesten, oma zou op Joep passen. ‘Huh,’ dacht Joep,’ dat zal saai worden.’ En hij vroeg hoe lang het zou gaan duren, maar daarop konden mama en papa geen antwoord geven.
Door het raam zag hij zijn ouders naar de auto lopen en daarna de straat uit rijden. Nu was hij alleen met oma.
‘Eet maar snel je cake op,’hoorde hij achter zich zeggen. Hij deed wat hem gevraagd werd. ‘Zo en kom nu maar eens mee,’ zei oma. Wat zou ze bedoelen, Joep had geen idee. Hij liep achter oma aan. Ze gingen naar boven. Daar was hij nog nooit geweest. Hij zag saaie bruine vloerbedekking en bloemetjesbehang en door een deur zag hij een keurig opgemaakt bed. Oma deed een andere deur open en daarachter was nog een trap. Deze trap had geen loper. Deze trap was ook niet netjes geschilderd. Nee, de verf was afgebladderd en de trap was steil. Met behulp van de leuning hees oma zich naar boven. Joep volgde vlak achter haar. Van boven kwam geen licht. Oma stond boven aan de trap even stil. Joep zag niets alleen oma’s rug. Oma trok aan een touwtje en er ging een lichtje aan. Ze deed een stap naar voren en zo kon ook Joep op de zolder komen. Hij keek om zich heen. Overal zag hij lakens, lakens die ergens overheen waren gelegd. Misschien zat onder dat laken links een bank of een kastje. Joep wist het niet en keek vragend naar oma. ‘Het is lang geleden dat ik hier ben geweest’, zei ze, ‘de lakens zijn tegen het stof.’Nou stoffig was het inderdaad, maar dat kon Joep niets schelen, hij was alleen reuze nieuwsgierig wat er onder al die lakens zat. ...