Geen gaatjes

De gaatjes zijn op. De perforator is leeg. Vorige week heb ik er het allerlaatste gaatje uitgeperst, maar sindsdien is het afgelopen, uit. Geen pietepeuterig klein gaatje is meer voor handen in dit apparaat.
Ik heb nog wel wat gaatjes op mijn bureau liggen, maar deze zijn totaal onbruikbaar sinds ze de perforator hebben verlaten. Een aantal van deze gaatjes zijn zelfs met de schaar gemaakt en waren al bij het begin van geen enkele waarde.
Ik zal naar de winkel moeten om nieuwe gaatjes. Het vervelende is dat je er altijd zo’n ding bij moet kopen. Losse gaatjes voor in je perforator verkopen ze nergens. Bij nietjes is dat anders, die zitten achter elkaar op lange rijen. Je schuift ze in het nietapparaat en een voor een kun je ze er zo uitdrukken door een paar vellen papier. En is het nietapparaat leeg dan vul je het gewoon bij. Bij een perforator gaat dat niet. Als de gaatjes op zijn kun je het ding wel weggooien.
Ik heb al vanalles geprobeerd. Zo heb ik laatst heel voorzichtig het gaatje uit mijn plakje kaas gedrukt, voorzichtig op mijn hand gelegd en vervolgens geprobeerd het in het papier te doen. Het is niet gelukt. Zelfs toen ik na deze voorzichtige poging over ging op grovere middelen lukte het niet. Met de hamer sloeg ik een deuk in de tafel en een kreuk in het papier, maar het gaatje wilde er niet in.
Ook latere pogingen, zoals met het gaatje van mijn lekke band, dat veel te klein bleek, of met het gat in de zwemband van mijn dochtertje, veel te groot, waren tevergeefs.
Toch naar de winkel dan maar. Er zijn twee modellen perforators. De winkelier kan mij niet vertellen in welke het meeste gaatjes zitten. Hij kijkt me vreemd aan en zegt:’Ze gaan eindeloos mee.’’Ja, ja dat kennen we,’denk ik bij mezelf. Voor de zekerheid koop ik beide modellen. Heb ik in ieder geval een reserve apparaat, zodat ik niet weer plotseling zonder gaatjes zit.

Avdw mei 2008